Her gün aynı manzara sıkıyor bizi niçin?
Önde yapayalnız dursan bile şimdilik,
Yollar seni bir sabah saracak iplik iplik,
İçin seni çekecek bir gün seyahat için.

Bir seyahat fikriyle dolarsa bir gün için,
Dersen: "Görünüversin gözlerime Venedik,
"Önümde çarşaf gibi açılsın Adriyatik!"
Dersen hasret içinde benim gibi: "Çin! Çin! Çin!"

Bütün umutlarından o gün bir anda soyun,
Sonra kendi kendini atıver yüzükoyun,
Gömül bir deniz gibi yumuşak şiltelere.

Duy içinde kuşların biriken çığlığını,
Kendini sandal gibi terk ediver bir kere,
Ruhunun yelken gibi seyret açıldığını!...