Özbek edebiyatının önde gelen yazarlarından Said Ahmed Hüsenhocayev  10 Haziran 1920 tarihinde Taşkent’te dünyaya geldi. 

 Muştum gazetesinde, radyo komitesinde, Kızıl Özbekistan gazetesinde, Şark Yıldızı gazetesinde çalıştı.

      İlk hikâye kitabı “Tartık” 1940 yılında yayımlandı.  İkinci Dünya Savaşı ve savaş sonrası yıllarda çok sayıda mizahi yazılar ve hikâyeler yazdı.  “Er Yürek”, “Fergana Hikâyeleri”, “Muhabbet” gibi kitapları ile tanındı. “Hazine”, “Haykırık”, “Rahmet Azizlerim” hikâyelerinde İkinci Dünya Savaşının korkunç olaylarını heyecanlı bir anlatımla okuyucuya sunuyor, savaş kahramanı sayılan Sovyet askerlerini övüyordu.

     Hikâyelerinde Aybek’in psikolojik tasvir ve tahlillerini, Gafur Gulam’ın mizah anlayışını, Abdulla Kahhar’ın titizliğini örnek almıştır. Hikâyelerinin konusu ve zamanı yaşadığı devre aittir. Hikâyelerinde anlattığı her olaydan felsefi bir ders çıkarmaya, olayları duygulu bir coşku ile anlatmaya,  bedii tasvirlerin çeşitliliğine yönelmiştir. “Çöl Bürgüti” (Çöl kartalı), “Örik Damla” (Kayısı Hoca), “Lâçin”, “Adam ve Börü” (İnsan ve Kurt), “Bostan”, “Toybaşı” eserleri hem kendi san’atına hem de Özbek edebiyatına yenilik getiren eserlerdir. “Ufk”  romanında İkinci dünya savaşında Özbek çiftçilerin yaşadıklarını ve fedakârlıklarını, “Cimcitlik” roman alanında en güzel eserlerinden biri oldu.

     Aybek’ten Gafur Gulam’a, Abdulla Kahhar’a kadar yaşadığı devrin şair ve yazarlarına ilişkin hatıralarını yazarak Edebiyat tarihçilerine 20. Yüzyıl Özbek edebiyatı hakkında çok faydalı notlar bıraktı.

     5 Aralık 2007’de Taşkent’te vefat etti.