“Авесто” дан туғилган эшик.
“Алпомиш”дан йўнилган болор.
“Шоҳнома”нинг достонларидай,
Деразалар туради қатор.

Равоқларнинг лабларида гул.
Деворларда нақши кундали.
Уйшифтда қалдирғоч келин.
Атрофида тўртта қуш пари.

Вижир-вижир қўшиқ куйлайди.
Оғзин ёпиб билмас зар уймоқ.
Илгичларда тебраниб яйрар,
Исириқлар малла-уй байроқ.

Маъракага югурар ковуш.
Давраларни тўлдирар камзул.
Сувпаридай хилқат лачакнинг,
Дуолардай ҳикматлари мўл.

Қушлар, мушук, қари оқ қандақ.
Ва пайванддан туғилган зайтун.
Тутсандалнинг тўрт томонида,
Давра бўлиб ухлайди ҳар тун.

Ота чопон, қозон, келинлар.
(Дастурхоннинг гуллари ҳам боғ)
Ката ҳовли шамчироқлари,
Шу хонадан олиб турар ёғ…