У тўрт куни дунёга сиғди
Аёлига: “Пиш-, деди, — кетдик”
Бу кун менинг юким тортмоққа
Шамол- шамшод, кўприклар тетик.

Бозорларнинг нозига миниб
Дуо қилса, осма тарози
Метан работ омборларидан
Бўлиб кетди Худога қози.

Шўх булбулга ёқача тикди.
Боларига йиғиб берди бол.
Кишмиш гули ҳалвоча бўлмай
Пичир-пичир қилди мажнунтол.

Қулоғини булоққа қўйди.
Чирмовиққа ясади эгар.
Анорзорга; “чарчаб кетдинг”, деб
Зарафшондан сиқиб берди зар

Аёлига йўрма тўқиди
Сув мавжидан тиктирди ковуш
Сарбандидан қуёшни ечса —
Сарбадорга айланди эс-ҳуш

Ой изини кўксидан топди.
Ушлаб кўрди сохтамас, мумтоз!
Сўнг соясин гулмеҳроб кўриб,
Гул кўнглида ёзди жойнамоз