Gözlerün şol mestdür kim hâb ana hâcet degil
Leblerün ol mül durur kim âb ana hâcet degil

Ka’ be yüzinden budur kaşın tıraş itdügi yâr
Kıbledür her kûşesi mihrâb ana hâcet degil

Zülfünün kullabını takma gönül boynına kim
Kendü varur kûyuna kullâb ana hâcet degil

Yıkmağa dil mülkini seylâb-ı gam gönderme kim
Seyl-i eşküm var iken seylâb ana hâcet degil

Ey meh-i nâ-mihribân hicrün şebinde bu Cem’ e
Ay yüzün nûrı yeter mehtâb ana hâcet degil