Алма үзгенде сен кеше алма ағаштан,

Жаулығыңды мойныңнан ала қашқам,

Саясында алманың.

Қуып келіп жармасып тұрғаныңда,

Көріп едім гүлдерін жаңа ашқан,

Саясында алманың.

  

Алма бақта қос ғашық сыр ақтарған,

Не күткенін білмеді бірақ та алдан.

Алма үзеді ару қыз қылық тастап,

Арман ағып жатады бұлақтардан.

 

Нарттай қызыл алманың иісі қандай,

Жей алмайсың шіркінді сүйсіне алмай.

Жаулығына қол созып Дәнеш қыздың,

Бұл бақытты тұрғаны түйсіне алмай.

 

Бойжеткен де жымиып, ынтығады,

Кеудесінде жүрегі бұлқынады.

Екеуінің сезімі сағымданып,

Айдалаға лапылдай ұмтылады.

 

Алма ағаштың гүлдері түрленеді,

Түйін тастап шіркіндер үлгереді.

Әппақ қауыз шашылып қалған кезде,

Әдиша қыз сол жерде жүрген еді...

 

Есіңде ме барғаның алма баққа?

Мені сезім тағы да алдамақ па?..

Біздер ғашық жандармыз қосылмаған,

Құлап кеткен арманы жарқабаққа...

 

...Ерке лақтай наздана бұлаңдадың,

Жадыңда ма өзеннен су алғаның?

Көзің қандай мөп-мөлдір нәркес еді,

Ойымда әлі баладай қуанғаның.

 

Бір тамшы жас тамғаны есіңде ме?

Хикаяттың тармағы есіңде ме?

Сан ойлардың салмағы есіңде ме?

Ғашық жанның арманы есіңде ме?

 

От боп күйіп-жанғаным есіңде ме?

Ақыл-естен танғаным есіңде ме?

Саясында алманың...

Есіңде ме?

 

Саясында алманың...

Сені сүйіп қалғаным!

Есіңде ме...

Есіңде ме...