Yazdır
Üst Kategori: Azerbaycan Edebiyatı
Kategori: Azerbaycan Şiiri
Gösterim: 1877
Müqəddəs, ulu xalqım,
Gözümün nuru, xalqım,
Ən qorxulu zamandır,
Özünü qoru, xalqım.
Bir tora ilişmisən,
Çaynaqları dərində.
Bir oyuna düşmüsən,
Oyuncaqlar əlində.
Üzərində əsirlər
Qara yellər görürəm.
Sənə quyu qazırlar,
Mənfur əllər görürəm.
Sənə quyu qazırlar,
Mənfur əllər görürm.
Təklənmisən yenə də,
Əyilməz, ulu xalqım.
Oğul, sözüm sənədir,
Özünü qoru, xalqım.
Kimin bəd əməli var,
Tarix özü söyləsin.
Burda şeytan əli var,
Burda iblis hiyləsi.
Döyür torpaqlarını,
Yenə dəmir çəkmələr.
Müstəmləkə qanunu,
Böl, parçala, hökm elə.
Bölürlər bilə-bilə,
Dağ çəkirlər sinənə,
Beləcə bölə-bölə,
İstəyirlər bu yurdu,
Yer üzündən silələr,
Yalvarıram, amandır,
Allah sözü dilimdə,
Sən belə dar məqamda,
İçəridən bölünmə,
İçəridən talanma.
Bizim, sizin elliyə,
Əqrəbaya, yerliyə,
Amandır, parçalanma.
Ayırmayaq bu yurdu,
Doğma, ögey kəslərə.
Ən betəri odur ki,
Xalq özünə qəsd edə.
Özünün əli ilə
Öz-özünü öldürə.
Yetər, bizim bu eli,
Tayfalara böldülər,
Mahallara böldülər,
Ostanlara böldülər,
Küçələrə böldülər,
Dalanlara böldülər...
Bu yağıya köməkdir,
Özümüzə xəyanət.
Bizə birlik gərəkdir,
Ay el-oba, camaat.
Qüdrətimsən, gücümsən,
Çağlayırsan qanımda.
Amma sayca kiçiksən
Böyüklərin yanında.
İllərlə səni, xalqım,
Söküb talan ediblər.
Balaca səsin qalxıb,
Gülləbaran ediblər.
Yüz cür fərman yazıblar,
Min cür fəndlər gəziblər.
O sahildə kəsiblər...
Amma ki, iradəni,
Sındıra bilməyiblər.
Heç ölümlə də səni.
Öldürə bilməyiblər.
Yenə göylər dumandır,
Qəhrəman, ulu xalqım.
Ən dəhşətli zamandır,
Özünü qoru, xalqım!