Ko‘zingni yumsangu tasavvur qilsang,
Go‘yo o‘zgarmagan hamma-hammasi.
Va yana o‘zingni bola deb bilsang,
Besh yarim yo olti yoshlar chamasi.

Yana ranglar tiniq, havo yana sof,
Bir yig‘lab ovungan yomg‘irdan so‘ngdek.
Yangi umid sochib chiqadi oftob,
Dunyoda yo‘llarning barchasi o‘ngdek.

Seni ranjitganlar senga qaytadi,
O‘yinchoq talashgan tengdoshing kabi.
Kelib soddagina uzrin aytadi,
Gaplashmay yurishning yo‘qdek sababi.

Kulib qo‘yasanu etasan davom,
Araz bo‘lmagandek go‘yo o‘yinda…
So‘ng ko‘zing ochasan:
Hayot bu – dovon,
Uni bola bo‘lib oshish qiyin-da…