Çocuk, çok sevdi ağacı... 
Verirdi ona, her kış 
Çiçekleri olaydı! 

Ağaç, çok sevdi çocuğu... 
Öperdi altın saçlarından 
Dudakları olaydı! 

Ve ona öptürmek için, 
Eğilirdi yerlere kadar; 
Yanakları olaydı!

Dökerdi önüne hepsini 
Gümüşten, altından, sedeften 
Oyuncakları olaydı! 

Ve çocuk gittikten sonra, 
Böyle kalır mıydı ağaç? 
Ne olurdu onunda 
Bacakları olaydı, 
Ayakları olaydı!