Ертедеги əййем заманда,
Ол заманның қəдиминде,
Жийдели Байсын халқында,
Қоңырат деген ел еди,
Руўы еди ырғақлы, Байбөри,

Байсары деген еки теңлес бай болып, булар дүньяға келди.
Мереке сейил, ат шабысты қыздырып, екеўи қушақласып дос болды. Екеўиниң алдына түскендей Байсында адам болмады, дүньяның қызығы менен екеўи бийперзент өтип баратыр еди. Бир неше жылдан соң Байбөри айтты:
- Байсары жора, арзым бар, жалғаншыдан бизлер бийперзент, бийнышан өтетуғын болдық.

Ашылар таўдың гиясы,
Жайылар байдың түйеси,
Бизлер өлсек, жоражан,
Себил қалған Байсынның,
Ким болады ийеси?
Ендиги қалған өмирде,
Қудайдан нийет етейик,

Сениң улың болса, мениң қызым болса, екеўимиз қуда болайық, - деди. Сол жерде қарғы тағып, мал байлады, ақлай қуда болады.
Бир неше күнлерден соң екеўиниң қатыны да жүкли болады.

Тоғыз ай он күн толғанда,
Саатлы ўақты болғанда,
Бай қатынына толғақ пайда болғанда,
Аршадан бақан көмдирди,
Тиллəдан жүўен кердирди,
Жети күн жатты толғатып,
Ат басындай ул туўды,
Ақ жарылқап, күн туўды,
Атын қойды Алпамыс.

....