Bir efkar ki yüreğimi kapladı
Beni bu efkara atan utansın
Şu ayrılık hançerini sapladı
Gönlüme söz edip çatan utansın
 
Diyarı gurbette gülmüyor yüzüm
Uzaktan sılayı seyreyler gözüm
Ne kadar yazsam da yetmiyor sözüm
Beni bu ellerde tutan utansın
 
Zalim gurbet tuttu yurt da salmadı
Sazım küstü bana teller çalmadı
Ahiri zamanda tadım kalmadı
Tatlı aşa zehir katan utansın
 
Zalime engeldim yol oldum şimdi
Kapıda bekleyen kul oldum şimdi
Değer biçilmezdim pul oldum şimdi
Beş kuruş paraya satan utansın