Mâni, başta aşk olmak üzere hemen her konuda yazılabilen bir halk edebiyatı nazım türüdür. Arapça kökenli bir kelimedir. Halk kültüründe Goşa (Koşa) olarak da bilinir. Goşa sözcüğü Türkçede çiftlenmiş (ikili) demektir ve maninin kafiye yapısından dolayı bu ad verilmiştir. Koşa kelimesi "beyit" manası da taşır. Anonim halk edebiyatında en küçük nazım biçimidir. Çoğunlukla 7 heceli dört mısralık bir bentten meydana gelir. Mısraları 4-5-8-10-14 heceli kalıplarla söylenmiş maniler de vardır. Birinci, ikinci dördüncü mısralar birbirleriyle kafiyeli, üçüncü mısra ise serbesttir.Kafiye dizilişi aaxa şeklindedir. aaaxa düzeninde maniler de var. İlk iki mısra hazırlık mısralarıdır. Son iki mısra ile anlam bağlantısı yoktur. Asıl anlatılmak istenen son iki mısrada verilir. Maniler çok çeşitlidir. En çok kullanılanlar düz ya da tam mani, kesik mani, cinaslı mani, yedekli mani, artık manidir.
     Mani Biçimleri:
Düz Mani : Yedişer heceli dört mısradan meydana gelir. Kafiyeleri genellikle cinassızdır.
Kesik mani : Birinci mısraı 7 heceden az, anlamlı ya da anlamsız bir kelime grubu olan maniler. Bu kesik mısra sadece kafiyeyi hazırlar. Eğer meydan ve kahvehanelerde söylenen ve ilk mısraları "aman aman" ünlemi ile doldurulan manilerse bunlara İstanbul manileri denir.
Kirpikli mani : Kesik manilerde eğer kafiye cinaslı ise bunlara cinaslı mani denir.
Yedekli mani : Düz maninin sonuna aynı kafiyede iki mısra daha eklenerek söylenen maniler. Cinaslı kafiye kullanılmaz, birinci mısraları anlamlıdır. Yedekli maniye artık mani de denir.
Deyiş : İki kişinin karşılıklı söylediği manilerdir. Soru cevap şeklinde düzenlenir. Bir başka kişinin ağzındanmış gibi aktarıldığı şekilleri de vardır. Mani insanların hoş olarak ve olmayarak söyledikleri şeylerdir.