Hayatın çeşitli devrelerinde yaşanan gülünçlükleri sergiler. Komedi, bizi güldürmekle kalmaz, aynı zamanda düşündürür. Her attığımız kahkahanın altında acı bir gerçek gizlidir. Komedi için; yaratılış ürünü huyların değil, parazit huyların toplamı denilmektedir. Biz bu parazit huyları toplum içerisinde kazanmaktayız. Klasik komedinin özelliklerini şöyle sıralayabiliriz:

a)      Konu günlük hayattan, çağdaş toplumdan alınır.

b)      Trajedide olduğu gibi üç birlik kuralına uygundur, gülünçlükleri ortaya koymak gayesi güdülür.

c)      Her türlü şakalara, kaba sözlere yer verilir, üslupta asalet aranmaz,

d)     Çoğunlukla kişiler halktan ve sıradan insanlardır.

Manzum olarak yazılırlar. (Yalnız XVII. yüzyıl klasik edebiyatında mensur komediler de yazılmıştır.) XVII. yüzyıla gelinceye kadarki komediler beş perdeliktir. Klasisizm aklından

sonra perde yazarın isteğine göre ayarlanmış, nesirle de yazılmaya başlanmıştır.

Komedinin başlıca gayesi insanları gülünç hale getiren kökleri ruhtan koparıp atmaktır.

Komedi yazarlarının en büyükleri; Yunanlı Aristophanes (M.Ö.445-385), Fransız Moliere (1562-1673)'dir.