Alma, palıd, şam ağacı һal ilә,

Eylәdilәr bәһs bu minval ilә:

Başladı tərifə palıd qamәtin,

Öydü özün, zorbalığın, һalәtin.

Yetmәz olur-söylәdi-dağlar mәnә,

Layiq olur fәxr edә bağlar mәnә.

Az qala başım yetişә göylәrә,

Şax budağım kölgә salır һәr yerә.

Әssә külәk, qopsa da tufan yenә,

Әymәyә әsla gücü çatmaz mәnә.

Canlıcadır, zorbacadır baldırım,

Sındıra bilmәz mәni һeç ildırım!

Alma ağacı ona verdi cavab:

-   Eylәmә tərif özünü, ey cәnab!

Zorbadır һәrçәnd ki, qәddin sәnin,

Yox mәnә tay olmağa һәddin sәnin!

Sәndә bitir bir neçә vecsiz qoza,

Ancaq o da qismәt olur donquza.

Mәndә vәli, yaxşı, gözәl alma var,

Rәngini һәr kim görә һeyran qalar.

Dadlı, lәtafәtli, mәlaһәtlidir,

Saplağı incә, özü lәzzәtlidir...

Şam ağacı bildi bu keyfiyyәti,

Söyәdi:-Bәsdir, buraxın söһbәti,

Boş danışıqdan nә çıxar, ay balam.

Qış günü siz çıplaq olursuz tamam,

Leyk mәnim qışda dәxi yaz kimi,

Yaşıl olur paltarım atlas kimi.

Lazımam ev tikdirәn insanlara,

Hәm dirәyәm, һәm qapı eyvanlara.

Qış sobada xalq mәni yandirar,

Mәnfәәtim xalqa mәnim çox dәyәr...