Ay­rı­lıq mü­si­bət, ay­rı­lıq zü­lüm!

Bu fa­ni dün­ya­ya in­di, ay gü­lüm,
Sə­nin var­lı­ğın­la bağ­lan­mı­şam mən,
Ru­hum qa­nad­la­nır hər “can” sö­zün­dən.

Tap­mı­şam, a gü­lüm, özü­mü sən­də,
Məs­təm hisslə­ri­nin in­cə­li­yin­dən.
Dün­ya dərdlə­rin­dən in­cik dü­şən­də
Ye­ga­nə tə­səl­lim sən­sən, tək­cə sən.

Özün bir ya­na­san, eş­qin bir ya­na,
Sə­ni hər dər­di­mə məl­həm bil­mi­şəm.
Bu za­lım dün­ya­nın əzab­la­rı­na
Sə­nə sev­gim ilə üs­tün gəl­mi­şəm.