░   Özbekistan'ın çocuk edebiyatı ve çocuk şiirleri sahasında meşhur şairi Kamber Ata (Öteyev), 31 Temmuz 2016 günü yetmiş beş yaşında vefat etti.

     Ömrünü ve eserlerini çocuklara adayan Kamber Ata, 1941 yılında Kettekorgan'da doğdu. "Doğumumda ebelik yapan ninemin söylediğine göre Nevruz bayramına on iki gün kaldığında doğmuşum" diye doğum tarihini yazan şair, doğumunu gösterir kimlik belgesini 1957 yılında Kettekorgan'da aldığını yazmıştı. Kamber adının yetiştiği çevrede iki manası varmış: Birincisi yeni ay, ikincisi yıldız kümesi. İkisinin de çok iyi olduğunu yazan şair, yeni ayın iyilik alameti, yıldız kümesinin ise çok sayıda dost ve arkadaş manasına geldiğini ve bu iki manasıyla da adını çok beğenmiş. Şairin çocukluğu Kasan ve Çırakçı sahralarında, Urgut'un Bahrin köyünde, Dergam ırmağı boylarında, Aşağı Dergam kırlarında, Kettekorgan ve nehir boylarındaki bağ ve bahçelerde geçmiş.
     Vatan konulu ilk şiiri Kettekorgan'daki Miri mektebinde okurken ilçe gazatesinde yayımlandı. Çok geçmeden "Yangak" (Ceviz) adlı masal kitabı çıktı. Semerkand "Vilayet" gazetesinde, "Gunçe" (Gonca) dergisinde şiirleri yayımlandı. Semerkand Demiryolları Teknik Okulu'na girdi. Çeşitli okullarda öğrenim gördükten sonra Semerkand Devlet Üniversitesi Özbek Dili ve Edebiyatı Fakültesi'ne girdi. Bu devrede eserleri tanınmaya başladı.
     1974 Yılında Taşkent'e yerleşerek Gafur Gulam Edebiyat ve Sanat Yayınevi'inde çalışmaya başladı. Şiirlerini topladığı Vatan Toprağı ve Bizim Kozmos kitapları bu devrede okuyucuyla buluştu.
     Çocuklar için yazarken sade, sıradan bir insan olarak, çocukların gönlünü alacak eserler yazmaya çalıştı. Yazdığı çocuk şiirlerinin bir çoğu bestelendi.

*     *     *

     Kamber Ata'nın ardından şaire Nurcihan Avazova'nın da genç yaşta vefat haberi geldi.
     7 Nisan 1983'te Özbekistan'ın Kaşkaderya vilayeti, Çırakçı ilçesinde doğan Avazova'nın akademik çalışmaları yanında şiirlerini topladığı "Hayret" adlı kitabı yayımlanmıştı.
     Bir Avazova şiiri:

YURAGIMDA BAHOR NOZ  UYQUDADIR…

Yuragimda bahor noz uyqudadir,
Umid ham qalbimda unmagan chechak.
Hayotim xayolot fazolarida
To‘qiydi o‘ziga sirli bir ertak.

Har soniya — go‘zal tilsim darchasi,
Asrorlar olami bag‘rida pinhon.
Mangulikka tomon yetaklaydi vaqt,
Burchi shu, kechikish bilmaydi bir on.

Men esa o‘ylayman burch tuyg‘usini,
Insoniyat qarzi – farzi nimadir.
Nechun inson aqlin ezgulik emas,
Goh qabih xayollar sudrab ketadir.

Men hanuz tushunarman, saodat nadir,
Har bir saodatning yo‘ldoshi kulfat.
Bilmasman, qay qalbda topdim chin qadr,
Sezdirmay nish sanchar men bilgan ulfat.

Nechun javob yo‘qdir, savolim bisyor,
Gungu—lol tabiat holiga hayron.
Samo qovoq uyar, yog‘ar pag‘a qor,
Men kabi dunyoning yuragi vayron.

Hayot oqliklarga o‘ralar bir zum,
Betinim o‘ylardan charchagan zamon.
Der menga: qor misol qalbingni pok qil,
Savob shu, gunoh ne, o‘zingga ayon.

Dildan iztirobni quvmoq bo‘larman,
Yig‘layman, yoshlarim yomg‘irga o‘xshar,
Zamin der: qayg‘urma, azizim, quvon,
Poyimga gullardan poyondoz to‘shar.

Ha, hayot gullarga o‘ralar shu zum,
Go‘yoki telbaga o‘xshaydi olam.
Beg‘ubor qahqaha urar tabiat,
O’zi kim? Dunyo ne? Payqamas odam.

Bulutlar yig‘laydi ko‘z yoshin to‘kib,
Samoda tugaydi eng so‘nggi bardosh.
Toqati tog‘ bo‘lib, bag‘ri bo‘lib qon
Adirni kuydira boshlaydi quyosh.

Vaqt shoshib kelgancha ona misoli
Gullarni qaygadir yetaklab ketar,
Ushbu dam bir inson gullagan umrin
Boylikka boy berib, manzilga yetar.